Με την Εύα Στεφανή μας συνδέει στενή φιλία, που ξεκίνησε στα τέλη των 90ς.
Εκείνη μόλις είχε ολοκληρώσει τον πρώτο και πλέον συναρπαστικό κύκλο της στο Παρασκήνιο - 1995-1999 - όπου είχε φέρει τα πάνω κάτω, ανανεώνοντας εκ βάθρων το ελληνικό ντοκιμαντέρ. Ακριβώς τότε, το 2000 με πρότεινε στον Λάκη Παπαστάθη ώστε να ενταχτώ στην ομάδα του Παρασκηνίου. Κάπου εκεί ξεκινά η φιλία και των τριών μας αλλά και ξεχωριστά για μένα με τον Λάκη και την Εύα.
Παρά το γεγονός ότι η ηλικιακή μας διαφορά δεν είναι μεγάλη, η Εύα είχε προχωρήσει ήδη πάρα πολύ όταν εγώ ξεκινούσα στο ντοκιμαντέρ, μέσα από το Παρασκήνιο, με δειλά βήματα.
Η φιλία μας με την Εύα παρέμεινε πάντα στενή. Η δουλειά της με επηρέασε καθοριστικά αν και οι ταινίες μας δεν μοιάζουν, καθώς εκείνη ασχολήθηκε με τους χαμένους αυτού του κόσμου, με θαυμαστά ποιητικό τρόπο, ενώ εγώ καταπιάστηκα με πορτρέτα των outsiders, ανθρώπων που βρίσκονται περισσότερο στη σκιά ή έχουν λησμονηθεί, καθώς και συνθέσεις από τον πολιτισμό, τον αθλητισμό και την Ιστορία.
Όταν, το 2018, συνειδητοποίησα ότι δεν είχε γίνει ένα ολοκληρωμένο ντοκιμαντέρ για την ίδια και τη δουλειά της - πέρα από μία σύντομη τηλεοπτική εκπομπή - της πρότεινα να ξεκινήσω να την κινηματογραφώ και όπου πάει. Χωρίς χρήματα και συνεργείο. Με μόνη συνδρομή εκείνη της Αποστολίας Παπαϊωάννου, που έκανε και το μοντάζ. Ύστερα από οκτώ χρόνια, είχαμε έτοιμη την ταινία. Που αποτελεί μια προσπάθεια κινηματογραφικής αποτύπωσης του τόσο ιδιαίτερου κόσμου της Εύας, όσο και ένα ευχαριστώ από την πλευρά μου για όσα της οφείλω.
Παραγωγή:
Όρντετ - Αποστολία Παπαϊωάννου
Σκηνοθεσία - σενάριο - κάμερα:
Ηλίας Γιαννακάκης
Μοντάζ - μιξάζ:
Αποστολία Παπαϊωάννου
Συμπληρωματικές λήψεις:
Δημήτρης Κορδελάς & Αποστολία Παπαϊωάννου
