Η σχέση μου με το ιστορικό Παρασκήνιο της ΕΡΤ, την καλύτερη πολιτιστική σειρά στην ιστορία της εγχώριας τηλεόρασης, ξεκινά με παράδοξο τρόπο.

Όπως ανακάλυψα αργότερα, καθώς τότε ακόμα δεν ήμουν ούτε επτάμισι ετών, ήταν Φεβρουάριος του 1976. Ήταν βράδυ (ή μήπως αργά το απόγευμα;), πάντως είχε πέσει το φως, όταν ξεκινούσε το πρώτο επεισόδιο της σειράς. Δεν έμαθα ποτέ (καθώς λίγα χρόνια αργότερα έφυγε πολύ πρόωρα, 53 ετών, από τη ζωή) για ποιο λόγο ο πατέρας μου είχε αξιολογήσει εκείνη τη σειρά, πριν ακόμα από την έναρξή της, ως κάτι τόσο σημαντικό.

Λίγο προτού ξεκινήσει η εκπομπή, εγώ και ο αδελφός μου, (που έφυγε ακόμα πιο πρόωρα από τη ζωή στα 29 του, μερικά χρόνια αργότερα) παίζαμε ή παλεύαμε, θορυβώντας. Ο πατέρας μας έσπευσε να μας πει να το βουλώσουμε, καθώς επρόκειτο να ξεκινήσει μία πολύ σοβαρή σειρά ντοκιμαντέρ.

Σχεδόν αμέσως ξεκίνησε η προβολή, με τον χαρακτηριστικό ήχο του μουσικού σήματος που είχε συνθέσει ο Βαγγέλης Παπαθανασίου και μάρκαρε δύο γενιές στα 37 χρόνια που ακολούθησαν. Όπως κι εμένα φυσικά.

Από τότε, όπως φαίνεται, η ιδέα να αποτελέσω μέλος της ομάδας του Παρασκηνίου άρχισε να κυοφορείται, προφανώς ασυνείδητα.

Τον Ιανουάριο του 1989, λίγο μετά τα είκοσί μου χρόνια, έκανα το πρώτο μου από τα τρία ταξίδια στο Λονδίνο, για κανονίσω όσα χρειάζονταν για τη φοίτησή μου στο London Film School, στο τμήμα σκηνοθεσίας. Σε εκείνο το πρώτο ταξίδι με συνόδευε ο αδελφός μου, επτά χρόνια μεγαλύτερος, για να με βοηθήσει. Ήδη εργαζόμουν εντατικά ώστε να καλυφθούν τα έξοδα της φοίτησης που θα ξεκινούσε αμέσως μετά τη στρατιωτική μου θητεία.

Ξαφνικά όμως, όλα άλλαξαν. Στις 31 Αυγούστου 1990, ενώ ήμουν στρατιώτης, ο αδελφός μου αυτοκτόνησε.

Η προοπτική σπουδών στο εξωτερικό τέλειωσε οριστικά και βιαίως. Ανέλαβα, εντελώς μόνος πλέον, με την τεράστια βοήθεια της γάτας μας, τη φροντίδα της μητέρας μου μέσα από μία ούτως ή άλλως δύσκολη συνύπαρξη μαζί της.

Πήγα στη σχολή Σταυράκου, όπου γνώρισα την Αποστολία Παπαϊωάννου. Σχέση καθοριστική στη ζωή μου, από κάθε άποψη.

Τελικά, το 2000, η είσοδός μου στην ομάδα του Παρασκηνίου έγινε πράξη, ύστερα από εισήγηση της Εύας Στεφανή. Κάπου εκεί άνοιξε η μεγαλύτερη – δημιουργικά και επαγγελματικά – , πόρτα της ζωής μου.

Τίποτα δεν θα ήταν ίδιο για μένα αν δεν είχα γίνει βασικό μέλος της ομάδας, ουσιαστικά εισερχόμενος στο καλύτερο πανεπιστήμιο που θα μπορούσα ποτέ να έχω φανταστεί. Καλύτερο και από το London Film School.

Στη Cinetic, την εταιρία όπου οι Λάκης Παπαστάθης και Τάκης Χατζόπουλος δημιούργησαν το Παρασκήνιο και αρκετές ακόμα σπουδαίες σειρές ντοκιμαντέρ καθώς και ταινίες, φιλοξενώντας και διδάσκοντας όλες και όλους εμάς που περάσαμε τα καλύτερα χρόνια μας εκεί, βρήκα την ουσιαστική και πραγματική μου οικογένεια.

Για έναν άνθρωπο, όπως εγώ, που βίωσε με έντονα τραυματικό, σχεδόν εφιαλτικό τρόπο τις σχέσεις με την οικογένεια που τον γέννησε, η Cinetic, το Παρασκήνιο, ο Λάκης και ο Τάκης, θα είναι πάντα το σπίτι μου.